Ważna informacja dla osób planujących górskie wędrówki w najwyższych partiach Madery. Z dniem 18 czerwca 2026 roku Instytut Lasów i Ochrony Przyrody (IFCN) podjął decyzję o częściowym przywróceniu ruchu turystycznego na szlaku PR 1.3 (Vereda da Encumeada). Trasa ta pozostawała wyłączona z użytku od sierpnia 2024 roku ze względu na szkody wywołane przez ówczesne pożary. Obecna decyzja porządkuje logistykę ruchu pieszego wokół najwyższego szczytu wyspy, Pico Ruivo.
Zakres otwarcia i wykonane prace zabezpieczające
Wznowienie ruchu na szlaku PR 1.3 ma charakter ściśle limitowany. Turystom udostępniono wyłącznie odcinek pomiędzy Pico Ruivo a przełęczą Boca das Torrinhas.
Dalszy fragment trasy, prowadzący z Boca das Torrinhas do samej przełęczy Encumeada, pozostaje zamknięty do odwołania. W tamtym rejonie wciąż prowadzone są zaawansowane prace nad stabilizacją podłoża oraz naprawą infrastruktury ochronnej.
Na otwartym odcinku ekipy techniczne IFCN przeprowadziły szereg prac konserwacyjnych:
Usunięto luźny materiał skalny zagrażający wędrowcom.
Wzmocniono bazaltowe stopnie na podejściach.
Wymieniono zniszczone barierki asekuracyjne.
Dzięki temu fragment ten spełnia już wszystkie oficjalne normy bezpieczeństwa.
Nowe warianty zejścia ze szczytu Pico Ruivo
Częściowe otwarcie szlaku PR 1.3 znacząco ułatwia planowanie tras trekkingowych. Do tej pory po wejściu na Pico Ruivo turyści najczęściej musieli wracać tą samą drogą lub schodzić w stronę Achada do Teixeira (PR 1.2). Obecnie, docierając do przełęczy Boca das Torrinhas, można kontynuować wędrówkę szlakiem PR 2 (Vereda do Urzal) w dwóch kierunkach:
Kierunek południowy: Zejście zboczami górskimi bezpośrednio do miejscowości Curral das Freiras (Dolina Zakonnic).
Kierunek północny: Zejście stokami w stronę osady Lombo do Urzal w gminie Santana.
Oba warianty charakteryzują się dużym spadkiem terenu i wymagają dobrej kondycji fizycznej oraz odpowiedniego przygotowania stawów na długie schodzenie.
Informacje praktyczne i stan środowiska naturalnego
Krajobraz wzdłuż otwartego odcinka PR 1.3 nosi widoczne ślady pożaru z 2024 roku – mowa tu głównie o spalonych formacjach wrzoścowych. Obecnie na zboczach obserwuje się jednak naturalną sukcesję roślinną; teren sukcesywnie porasta niska zieleń oraz endemiczne gatunki kwiatów, takie jak Andryala glandulosa czy charakterystyczne białe estreleiras.
Przed wyruszeniem na szlak należy pamiętać o kwestiach formalnych i logistycznych:
Obowiązek rejestracji: Wstęp na szlaki w tym rejonie wymaga wcześniejszego zgłoszenia i wniesienia opłaty za pośrednictwem oficjalnej platformy internetowej IFCN (jak to zrobić przeczytasz we wpisie: Trasy trekkingowe – jak zapłacić za wejście).
Organizacja transportu: Ponieważ szlaki schodzące przez Boca das Torrinhas kończą się w innych punktach wyspy niż tradycyjne parkingi, konieczne jest wcześniejsze zaplanowanie powrotu taksówką lub transportem zbiorowym.
Wyposażenie: Na trasie nie ma dostępu do wody pitnej ani schronisk. Niezbędne jest posiadanie własnego prowiantu, odzieży chroniącej przed wiatrem i nagłą zmianą temperatury oraz stabilnego obuwia górskiego.
Źródło oraz więcej zdjęć: dnoticias.pt
